Vandaag is het 4 jaar geleden dat we ons hadden ingeschreven voor de adoptie van ons kindje van ver.…
Voor ons bijzonder moeilijk omdat we 2 weken geleden samen besloten hebben om onze adoptie stop te zetten. Dit zal ongetwijfeld voor vele een onverwachtste wending zijn.

In de afgelopen 4 jaar is er ontzettend veel gebeurt in onze procedure. Met name het laatste 1½ jaar, zoals jullie wellicht hebben kunnen lezen in onze blogjes.
De afgelopen tijd is dan ook erg zwaar voor ons geweest. Dit heeft zo’n impact op ons gehad dat we met de drie jaar wachttijd nog in het vooruitzicht de kracht niet meer op konden brengen om de procedure nog te vervolgen. De huidige onzekerheid in adoptieland heeft daar ook zeker aan bijgedragen.
Een keus maken waarvan je verstandelijk weet dat het goed is, maar wat emotioneel gezien nog heel moeilijk is. Dat is voor ons nog een lange weg te gaan en we zitten midden in dit verwerkingsproces.
Het valt ons heel moeilijk, om na zo’n lange weg, zo’n zware beslissing te moeten nemen.

Met heel veel verdriet in ons hart nemen we afscheid van ons kindje van ver….

Wij willen jullie allemaal heel erg bedanken voor alle steun en opbeurende woorden die wij de afgelopen vier jaar van jullie mochten ontvangen .

Heel veel liefs,
Jos & Mariska

Even leuk om te vertellen…..

3 weken terug kregen we te horen dat onze adoptie-kennissen papa en mama waren geworden van een prachtige chinese zoon van 3xbd jaar..

Vandaag heb ik ook de foto's gezien en wat is hij mooi, knap, wat een scheetje..!!

We zijn ongelooflijk blij voor hen en we hopen dat ze heel snel hun mooie mannetje in de armen mogen sluiten.

Lieve Patrick en Diaan van harte gefeliciteerd!!! 

Vandaag hadden we ons langverwachte intake gesprek bij Kind en Toekomst.

We hebben hier natuurlijk al lang naar uitgekeken, want wat willen we graag weer een stap vooruit.

De afgelopen 1xbd  jaar is er bijzonder veel gebeurt.. Dit namen we vandaag wel even mee in onze gedachten toen we naar Halle reden.  12 januari 2010 hadden we immers ook een intake bij de NAS voor Haiti, x91s avonds werden we opschrikt door de aardbeving in Haiti, en kwamen we niet toe aan het verzamelen van de documenten..

Maar dit is nu geweest en richten we ons nu volledig op de nieuwe intake.

Vanmiddag om 14.30 uur kwamen we in Halle aan, waar we om 15.00 uur de intake zouden hebben.Het bleek een hele mooie oude boerderij te zijn, na het nemen van een paar fotox92s en een aangeboden kopje koffie was het als snel 15.00 uur.

De medewerkster (maatschappelijk werkster)van Kind en Toekomst bleek een hele vriendelijk begripvolle vrouw te zijn. Zij begon eerst veel te vertellen over de achtergronden van de adoptie kinderen en in wat voor tehuizen deze kinderen in Bulgarije verblijven.

Het zijn voornamelijk roma (zigeuner) kindjes. Deze bevolkingsgroep word niet echt geaccepteerd in Bulgarije. De kinderen die voor adoptie in aanmerking komen zijn kinderen die uit huis geplaatst zijn en waarvan de ouders uit de ouderlijke macht zijn ontheven. Soms blijkt het ook weleens om weeskinderen te gaan of kinderen die te vondeling zijn gelegd. De omstandigheden in diverse (32 kindertehuizen) kindertehuizen zijn voor Bulgaarse begrippen vrij goed te noemen. Er is wel enige vorm van structuur aanwezig.

Van de diverse kinderen word dan ook per leeftijdscategorie verwacht dat ze kleine werkzaamheden verrichten , dan moet je denken aan ontbijttafel dekken en afruimen, afwassen, opruimen ect.          Het stelde ons gerust dat kinderen in de tehuizen in Bulgarije onder redelijke goede omstandigheden kunnen verblijven.

Daarna werd er vooral gesproken over het verdere verloop van de procedure. Als eerste zullen we nu alle benodigde documenten moeten gaan verzamelen.

De volgende documenten die we moeten verzamelen zijn:

• International uittreksel van geboorteakte van ons beiden.
• International uittreksel huwelijksakte,
• Verklaring omtrent het gedrag van ons beiden.
• Gezondheidsverklaring van ons beiden, door arts laten opstellen en tevens een kopie van zijn/haar paspoort.
• Werkgeversverklaring van ons beiden en tevens een kopie van zijn/haar paspoort die het formulier heeft ondertekent.
• Een eigen verklaring waarin wij ons voorstellen.
• In deze verklaring moet o.a. komen te staan, wie we  zijn, familiegeschiedenis, waarom we willen adopteren, motivatie waarom we graag een kindje uit Bulgarije willen adopteren,  wat zijn onze wensen en grenzen zijn ect.
• 3 maal een kopie van ons paspoort.
• Drie zwart/wit pasfotox92s van ons beiden.
• Minimaal 10 fotox92s toevoegen , waarop ons thuissituatie duidelijk zichtbaar zijn. Fotox92s van huis, tuin, woonkamer, keuken ect. Wij moeten op enkele fotox92s beide te zien zijn. Van iedere foto moeten twee exemplaren gestuurd worden.

Zodra we de documenten hebben verzameld moeten we een kopie van ieder document naar Kind en Toekomst opsturen. Kind en Toekomst kijkt de documenten na en nemen contact met ons op als er nog iets gecorrigeerd moet worden (Dit is vaak het geval).

Als alle documenten zijn goedgekeurd laat Kind en Toekomst ons weten hoe we de documenten kunnen legaliseren . De documenten word  door een notaris en de arrondissementsrechtbank in Den Haag gelegaliseerd en zullen worden voorzien van een Apostille stempel.

Zodra alle documenten zijn gelegaliseerd moeten we deze , incl. kopiexebn van ieder document naar de stichting terug sturen. Kind en Toekomst dient vervolgens alles in Bulgarije.

En dan, en dan en danx85x85x85x85. Is het wachten op ons kindje van verx85..

Helaas word ons  geduld dan ook weer op de proef gesteld want de wachttijd bedraagt ongeveer 36 tot 38 maandenx85x85 Maar we zijn natuurlijk al heel blij dat we kunnen beginnen aan het verzamelen van de documenten.

We gaan straks eerst even lekker op vakantie met zijn tweexebn en daarna gaan we ons heerlijk storten op al het papierwerkx85

Heel veel liefs,

Jos & Mariska

Jaaaaa…eindelijk is het dan zover… Maandag 25 juli hebben we dan ons lang verwachte intake gesprek met Kind en Toekomst.

Verleden week heeft Jos telefonisch contact opgenomen met Kind en Toekomst. We waren inmiddels wat ongeduldig, want we wachten toch al weer bijna 2 maanden op een uitnodiging voor de intake.

Waarschijnlijk was er wat mis gegaan want de stichting had ons rapport al een tijdje in bezit..Ze konden ons op dat moment even niet verder helpen, want ze wilden ons rappport nog even doorlezen en even overleg plegen met elkaar.

Vandaag werd ik terug gebeld en konden ze ons vertellen dat we a.s maandag worden verwacht.. Yes..toch nog voor de vakantie onze intake. We hopen na onze vakantie (als alles deze keer meezit) eindelijk onze documenten te kunnen gaan verzamelen..

Ons treintje gaat eindelijk weer een halte verder…

Op woensdag 1 juni hadden we dan eindelijk ons lang verwachte inleesgesprek bij de Raad voor de Kinderbescherming. Dit keer hadden we de afspraak om half 10, dus gingen we goed op tijd van huis, wijs geworden na de vorige keer.
We zaten ontspannen en rustig in de auto, omdat we al wisten wat we zouden kunnen verwachten.
Dit was voor ons een nieuw gevoel, want meestal zaten we billen knijpend en duimen draaiend in de auto.
Daar aangekomen gaf de raadsmedewerkster ons het conceptrapport, en wij kregen ruim de tijd om het rapport goed in te lezen en daar waar nodig op taalfouten en andere tekortkomingen te controleren.
Het is wel weer heel leuk om te lezen wat er in alle voorgaande gesprekken uiteindelijk dan ook samengevat in het rapport komt te staan.
Nadat we het rapport door gelezen hadden, hadden we op enkele taalfouten na, maar xe9xe9n vraag meer.
In ons rapport komt als leeftijdsgrens 4xbd jaar te staan, wij hadden deze grens graag naar 5 jaar willen hebben, ook omdat de leeftijd van een sibling meestal 5 jaar is voor het oudste kindje.
De raadsmedewerkster zei, dat als we dit echt willen, we nog een extra gesprek zouden moeten hebben met de gedragsdeskundige erbij. Wij keken elkaar even goed in de ogen en dachten allebei zoiets van, niet verder zeuren en snel naar huis gaan.
Dus hebben wij het zo gelaten en we zijn ook heel blij en opgelucht dat we nu een mooi rapport hebben, waar we zeker verder mee kunnen.

Het gezinsrapport word nu door de Raad naar het ministerie van Justitie gestuurd , en zij sturen het na goedkeuring aldaar weer door naar onze vergunninghouder: Kind en Toekomst. Dit gaat zeker nog ruim twee a drie weken duren.
Daarna hopen we snel de intake te krijgen, want dan horen we ook weer meer informatie over de actuele wachtlijsten en tijden voor wat Special Need uit Bulgarije betreft.

We hebben nu een hele heftige en roerige tijd achter de rug. Maar doordat we er samen in zijn blijven geloven en samen onvolwaardig achter onze droom wens bleven staan, zijn we toch al tot hier gekomen.
Hopelijk kunnen we nu door naar onze volgende stap.

Op de goede afloop van alle gesprekken en omdat Jos jarig was, zijn we na afloop, gezellig gaan borrelen in Wageningen.

Afgelopen woensdag was het weer zover, wat eigenlijk ons inleesgesprek had moeten wezen werd nu een gesprek met wederom de gedragsdeskundige erbij. Vooraf baalden we hier ontzettend van, want eerlijk gezegd waren we eigenlijk wel een beetje klaar met de gesprekken. Houd het dan ook nooit op!!!

Dit keer werden we al om 9.00 uur in Arnhem verwacht. Een iets ander tijdstip dan wat we normaal altijd hadden. En tja dan is het misschien ook wat handiger om iets eerder van huis te gaan, want we reden nog maar net op de snelweg en ja hoor we stonden al gelijk in een dikke file. Het werd al snel duidelijk dat we 9.00 uur niet gingen halen. Toen we uiteindelijk weer door konden scheuren en de hoop hadden dat we toch nog wat tijd in konden halen, stonden vervolgens ook werkelijk alle stoplichten op rood..
Na het nodige kunst en vliegwerk kwamen we om 9.10 uur aan. Snel de auto geparkeerd (we namen maar een keer een andere parkeerplaats, misschien dat bijgeloof ook wel een keertje helpt). Daarna samen hard hollend en met de stress tot in onze oren, stonden we uiteindelijk hijgend voor de receptioniste. Poehhh we waren nog net op tijd want daar kwamen de raadsmedewerkster en gedragsdeskundige al aan.

Onwetend wat ons nu weer te wachten stond namen we weer plaats aan tafel
(Dit keer ook maar een ander plekje aan tafel, wie weet helpt het..).
Het gesprek viel deze keer 100 procent mee. Ze hadden nu het beste met ons voor en wilden ons rapport nu zo ruim mogelijk opstellen. In ons rapport zal komen te staan dat we toestemming hebben voor 2 kindjes met een lichte SN (handicap) of 1 kindje met een zware SN. Beide mogelijkheden komen dus in ons rapport te staan. Dit was voor ons een enorme meevaller, want dit hadden we nooit meer verwacht, zeker hadden we geen toestemming meer verwacht voor twee kindjes. Dus we waren echt overdondert.
We krijgen nu een heel ander gezinsrapport, wat heel goed past bij alle veranderingen in adoptieland. Ons oude rapport was niet meer up to date, mede omdat er ook nagenoeg geen gezonde adoptiekinderen meer hier naar toe komen. Dit had nog wel onze voorkeur in ons oude rapport.
Het was ook nog wel even fijn om de gedragsdeskundige te zien en te spreken, want na het laatste teleurstellende gesprek hielden wij hier geen fijn gevoel aan over. Dit hebben we ook nog even uitgepraat met haar.
Kortom na 20 min. stonden we met een big smile buiten en hielden we er een onverwachts goed gevoel aan over.

Aankomende week belt de raad ons nog even op om nu toch echt ons aller, aller, aller laatste gesprek te plannen, ons inleesgesprek.

Liefs Jos & mariska

Afgelopen woensdag was het weer zover, wat eigenlijk ons inleesgesprek had moeten wezen werd nu een gesprek met wederom de gedragsdeskundige erbij. Vooraf baalden we hier ontzettend van, want eerlijk gezegd waren we eigenlijk wel een beetje klaar met de gesprekken. Houd het dan ook nooit op!!!

Dit keer werden we al om 9.00 uur in Arnhem verwacht. Een iets ander tijdstip dan wat we normaal altijd hadden. En tja dan is het misschien ook wat handiger om iets eerder van huis te gaan, want we reden nog maar net op de snelweg en ja hoor we stonden al gelijk in een dikke file. Het werd al snel duidelijk dat we 9.00 uur niet gingen halen. Toen we uiteindelijk weer door konden scheuren en de hoop hadden dat we toch nog wat tijd in konden halen, stonden vervolgens ook werkelijk alle stoplichten op rood..
Na het nodige kunst en vliegwerk kwamen we om 9.10 uur aan. Snel de auto geparkeerd (we namen maar een keer een andere parkeerplaats, misschien dat bijgeloof ook wel een keertje helpt). Daarna samen hard hollend en met de stress tot in onze oren, stonden we uiteindelijk hijgend voor de receptioniste. Poehhh we waren nog net op tijd want daar kwamen de raadsmedewerkster en gedragsdeskundige al aan.

Onwetend wat ons nu weer te wachten stond namen we weer plaats aan tafel
(Dit keer ook maar een ander plekje aan tafel, wie weet helpt het..).
Het gesprek viel deze keer 100 procent mee. Ze hadden nu het beste met ons voor en wilden ons rapport nu zo ruim mogelijk opstellen. In ons rapport zal komen te staan dat we toestemming hebben voor 2 kindjes met een lichte SN (handicap) of 1 kindje met een zware SN. Beide mogelijkheden komen dus in ons rapport te staan. Dit was voor ons een enorme meevaller, want dit hadden we nooit meer verwacht, zeker hadden we geen toestemming meer verwacht voor twee kindjes. Dus we waren echt overdondert.
We krijgen nu een heel ander gezinsrapport, wat heel goed past bij alle veranderingen in adoptieland. Ons oude rapport was niet meer up to date, mede omdat er ook nagenoeg geen gezonde adoptiekinderen meer hier naar toe komen. Dit had nog wel onze voorkeur in ons oude rapport.
Het was ook nog wel even fijn om de gedragsdeskundige te zien en te spreken, want na het laatste teleurstellende gesprek hielden wij hier geen fijn gevoel aan over. Dit hebben we ook nog even uitgepraat met haar.
Kortom na 20 min. stonden we met een big smile buiten en hielden we er een onverwachts goed gevoel aan over.

Aankomende week belt de raad ons nog even op om nu toch echt ons aller, aller, aller laatste gesprek te plannen, ons inleesgesprek.

Liefs Jos & mariska

Na de afgelopen heftige  periode was het voor ons best weer een hele opgave om ons op te laden voor het gesprek met de Raad v.d. Kinderbescherming . Verleden week hadden we weer opnieuw een afspraak.

In dit gesprek mochten wij bij de raad aangeven wat voor ons acceptabele special need wensen zouden zijn. Wij hebben hier de afgelopen weken samen weer uitgebreid over gesproken  en uiteindelijk, na toch weer een moeizaam gesprek, zijn we hier ook samen met de raad uitgekomen.

Alleen voor de zwaardere special need, wil de raad toch nog even met de gedragsdeskundige overleggen. Maar voor de overige special needs hebben wij al wel toestemming gekregen. Het gesprek ging zeker niet van een leiden dakje maar de raad heeft ons nu wel toestemming gegeven om te adopteren uit Bulgarije. In het vorige gesprek stonden ze daar niet positief tegen over maar nu blijkt dat er in Bulgarije nauwelijks of geen FAS voorkomt, stemden zij er toch mee in. Een hele opluchting want alle regelgeving maakt de mogelijkheid tot adoptie veel moeilijker dan enkele jaren terug.

Nu moeten we nog wachten op een datum, voor hopelijk toch echt ons laatste gesprek (inleesgesprek van ons rapport).

We zijn na het gesprek vrijwel meteen met caravan en al door gescheurd naar een leuke camping om even alles en iedereen te vergeten en lekker samen te genieten van een heerlijk lang weekend.

Vandaar dat dit blogje wat langer op zich liet wachten.

Groetjes Jos en Mariska

Wij willen iedereen heel erg bedanken voor alle lieve berichtjes (op hyves), mailtjes, smsjes en kaartjes die wij hebben gekregen.. Wat ontzettend lief.. We voelen ons daardoor erg gesteund… ?

We laten alles nog even rustig bezinken de komende tijd. Inmiddels heeft de raad wel een nieuwe afspraak gemaakt met ons. Woensdag 20 april worden we weer verwacht in Arnhem en hopelijk is dit nu toch wel xe9xe9n van de laatste gesprekken met de raad.

Groetjes Jos & mariska

Adopteren uit Haïti is wél verantwoord, vinden aspirant-adoptieouders. Dat staatssecretaris Teeven van justitie de adopties uit dit land nog steeds opschort, is volgens hen 'niet in het belang van het kind'. In een petitie vragen ze Teeven om 'per direct' in actie te komen. Justitie zal later reageren.

"In tehuizen zitten nu heel veel kinderen te wachten op ouders," zegt Macky Hupkes van de Nederlandse Adoptiestichting (NAS), die bemiddelt bij adoptie van kinderen uit Haïti. Het omgekeerde is ook waar: op de wachtlijst van de NAS staan tientallen Nederlandse gezinnen die verlangen naar een Haïtiaans kind.

Een Nederlandse delegatie zou deze maand poolshoogte gaan nemen in Haïti, om te onderzoeken of de adoptieprocedure weer 'zuiver' kan verlopen. Vorig jaar repten verschillende internationale rapporten nog over corruptie, chaos en kinderhandel in het land dat in januari 2010 door een aardbeving werd geteisterd.

Maar omdat er nog geen nieuwe Haïtiaanse regering is, heeft de Nederlandse overheid de reis uitgesteld. Tot ergernis van de aspirant-ouders en de NAS, die vlak na de aardbeving via een luchtbrug voor het laatst 109 Haïtiaanse kinderen naar Nederland haalde.

"Het ministerie neemt nu wel heel erg de tijd," zegt Hupkes. "Intussen hebben landen als de Verenigde Staten, Canada, Duitsland en Zwitserland de adopties al hervat."Volgens haar is de orde in Haïti inmiddels voldoende hersteld. "De kinderbescherming functioneert, de rechtbank ook. Adoptie uit Haïti is geen gladde weg, maar we kennen de risico's en we kunnen maatregelen nemen om die te omzeilen."Kinderhandel is het belangrijkste risico, en dat denkt de NAS goeddeels te kunnen uitsluiten door géén wezen te adopteren. "Tenzij ook daadwerkelijk is vastgesteld dat ze wees zijn, en er een deugdelijk rapport over hun herkomst ligt."

Wel in aanmerking komen kinderen die zijn afgestaan voor adoptie. Hupkes: "Daarbij moet duidelijk zijn dat de ouders vrijwillig afstand doen, dat ze beseffen dat hun kind naar het buitenland gaat en dat de adoptie onomkeerbaar is." De NAS wil ook dat deze ouders een DNA-test doen. "Daarmee kunnen we niet de vrijwilligheid, maar wel de bloedband vaststellen. Zo wordt kinderhandel erg moeilijk."

Maar de lobby van de aspirant-ouders en de NAS overtuigt nog niet iedereen. Volgens Unicef was de Haïtiaanse wetgeving rond adoptie ook vóór de aardbeving slecht geregeld. Haïti heeft pas deze maand een handtekening gezet onder het Haags adoptieverdrag, dat kinderhandel moet tegengaan. Maar het duurt nog wel even voordat ze het in praktijk kunnen brengen. "De Haïtiaanse overheid kan een zorgvuldige procedure gewoon niet garanderen", aldus een Unicef-woordvoerder.